EN 779 / ISO 16890

Stara norma (EN 779)	Nowa norma (ISO 16890)	Zastosowanie i wyjaśnienie
G1 – G4	ISO Coarse ≥ 50 %	Do grubego pyłu, pyłków, włosów – raczej jako filtr wstępny
M5	ISO ePM10 50–65 %	Filtruje co najmniej 50 % cząstek ≤ 10 µm (np. pyłki, gruby pył zawieszony)
M6	ISO ePM2,5 50–65 %	Filtruje co najmniej 50 % cząstek ≤ 2,5 µm (np. drobny pył, zarodniki pleśni)
F7	ISO ePM1 50–65 %	Filtruje co najmniej 50% cząstek ≤ 1 µm (np. drobny pył, wiele bakterii)
F8	ISO ePM1 70–80%	Wyższa ochrona przed drobnym pyłem i bakteriami
F9	ISO ePM1 ≥ 80 %	Bardzo wysoka ochrona, również w obszarach wrażliwych (szpitale, pomieszczenia czyste)

EN 779 była starą normą dla filtrów powietrza w systemach wentylacji i klimatyzacji.
Filtry zostały utworzone w klasach G (G1-G4), Klasy M5 (M5-M6) i klasy F (F7-F9).
Ocena opierała się głównie na umiejętnościach, Zatrzymania cząstek o określonej wielkości (zwykle 0,4 µm).
Wada: Nie odzwierciedlał rzeczywistych rozmiarów cząstek w powietrzu, które są ważne dla zdrowia (np. Np. pył zawieszony PM10, PM2,5, PM1).

Niniejsza norma zastąpiła normę EN 779.
Teraz ocenia filtry według ich skuteczności przeciwko drobnemu pyłowi, który jest również znany z raportów środowiskowych:
- PM10=gruboziarnisty pył, Pyłki, Zarodniki pleśni
- PM2,5=drobny pył, Bakterie
- PM1=ultradrobny pył, który dostaje się głęboko do płuc
Filtr jest używany na przykład jako . Np. jako ISO ePM1 70 % → oznacza: Filtr usuwa 70 % cząstek o wielkości ≤1 µm.

Zaleta: Klienci końcowi mogą natychmiast rozpoznać który filtr jest najlepszy dla ochrony zdrowia i jakości powietrza.